فرآیندهایی که جهت تصفیه آب و فاضلاب در آنها واکنش های شیمیایی ایجادکننده تغییر باشند، فرآیندهای واحد شیمیایی گویند.فرآیندهای جذب سطحی، انعقاد الکتریکی، انعقاد شیمیایی، ضدعفونی کردن با انواع اکسیدکننده ها، کلرزدایی و …. بخشی از فرآیندهای واحد شیمیایی هستند.
جذب سطحی: جذب سطحی، فرایند جمع آوری موادی است که به صورت محلول در فصل مشترک مناسبی قرار دارند. فصل مشترک می تواند بین مایع و گاز، مایع و جامد و یا مایع و مایع باشد. مواد عمده مورد استفاده در فرایند جذب سطحی کربن فعال می باشد. جذب سطحی به دو صورت فیزیک و شیمیایی انجام می گیرد:جذب سطحی فیزیکی: عمدتاً در اثر نیروهای واندروالسی به وجود میآید. نمونهای از جذب فیزیکی میتوان جذب توسط کربن فعال را نام برد.سطح جذب فیزیکی رایج ترین روش است.جذب سطحی شیمیایی: در این نوع جذب، بین جزء جذبشونده و سطح جاذب یک واکنش شیمیایی اتفاق میافتد و یک فرآیند غیرقابلبرگشت است زیرا برای انجام واکنش عکس به انرژی زیادی نیاز است. برخلاف جذب سطحی فیزیکی در این نوع جذب با افزایش دما، سرعت جذب یا واکنش افزایش مییابد درنتیجه راندمان جذب سطحی افزایش مییابد. جذب سطحی شیمیایی بهندرت در روش های تصفیه پساب به کار می رود.
انعقاد الکتریکی: انعقاد الکتریکی یا Electrocoagulation یکی از رایج ترین و کاربردی ترین روش ها در تصفیه فاضلاب صنعتی به شمار می رود. در این روش با استفاده از جریان الکتریکی و نصب الکترودهایی از جنس آهن، آلومینیوم و… که به صورت آند و کاتد عمل می کنند، ذرات کلوئیدی موجود در محیط فاضلاب از طریق تولید بارهای مثبت الکتریکی از لحاظ الکتریکی خنثی شده و در نتیجه تولید Fe3+ ، Al3+ و…. فرآیند لخته سازی فراهم می گردد. و باعث حذف آلاینده ها و تصفیه فاضلاب می گردد. انعقاد الکتریکی دارای پتانسیل مطلوبی در تصفیه پساب های صنعتی با توجه به هزینه های مربوطه و اثرات محیط زیستی می باشد. صنایع قابل استفاده از فرایند انعقاد سازی: • صنایع شیمیایی • آبکاری• استخراج فلزات• چوب • بازیافت و تولید کاغذ• صنایع فلزی• خودروسازی• داروسازی• پتروشیمی ها• و…..
مزیت های انعقاد الکتریکی: • کاربرد وسیع برای تصفیه انواع پساب های صنعتی• طراحی ساده سیستم • هزینه کم راه اندازی و بهره برداری• عدم نیاز به استفاده از مواد شیمیایی و در نتیجه کاهش در هزینه حمل و خرید مواد شیمیایی• استفاده از تجهیزات ساده• زمان واکنش کم • ته نشینی سریع لخته های ایجاد شده• تولید لجن کم و درنتیجه مدیریت آسوده تر پسماند لجن• مخاطرات ایمنتی کمتر
انعقاد شیمیایی: انعقاد شیمیایی عبارت است از تمامی واکنش ها و مکانیسم های تاثیرگذار در ناپایدارسازی شیمیایی ذرات و تشکیل ذرات بزرگتر از طریق لخته سازی. منعقد کننده ها و انعقاد دهنده های متداول شامل پلیمرهای طبیعی و مصنوعی، نمک های فلزی مثل آلوم یا سولفات فریک، و نمک های فلزی از پیش هیدرولیز شده مثل کلرید پلی آلومینیوم می باشند.
اولین گام از فرایند انعقاد شیمیایی، افزودن مواد منعقدکننده است. برای تهنشین کردن کلوئیدها این مواد باید بار سطحی خود را از دست بدهند، چرا که هنگامی که این مواد دارای بار سطحی هستند، یکدیگر را دفع میکنند. مواد منعقدکننده عموما از مشتقات آهن و آلومینیوم تشکیل شده اند. سولفات آهن، آلومینات سدیم، کلرایدهای آهن و آلومینیوم و سولفات آلومینیوم از مطرح ترین منعقدهکنندهها هستند.
برای تماس با کارشناسان کیمیا زیست بر روی دکمه زیر کلیک کنید.
